Niebo jest bezkresne, jak serce które odzwierciedla
PODRÓŻE KINO
Piękny Świat
Tłumaczenie: Hubert Bartkowiak (h2501@alpha.net.pl) Kotekta,Timing & ASS: BK201
Kolory zmieniają się codziennie, jak serce które odzwierciedlają
Pióropusze białego dymu przemieniają się w chmury
Ukrywam łzę, która spaść ma zaraz
Gdy to, w co wierzysz rozpaść się ma
Zamykam oczy i modlę się
Nawet, gdy zapada noc, nie mogę spać będąc całkiem sama
W ciemności zamknę oczy
I wsłucham się w skrzące gwiazdy
Nie mogę poddać się, będę nawet boso biec
Jak księżyc na błękitnym niebie
Podtrzymuję w sobie ducha i wyciągam swoje ręce
Prolog
"Pośrodku Karmazynowego Morza"
- Kwitnąca Preria -
Ptak o marzycielskich skrzydłach,
niosący inspirację odległym myślom,
przynoszący kontemplacje wiosennego dnia,
przenoszący je daleko poza tęczę
- Encore. Chciałbym usłyszeć jeszcze dwie, trzy piosenki.
Albo...
- Albo?
- Mogłabyś mnie z powrotem oprzeć.
- Wobec tego, jeszcze trochę.
Czy to świat w twoim uśmiechu odbija się?
- Tamto było jak bycie w morzu czerwoności, nie prawda?
Co teraz będziemy robić?
- To, co zwykle.
- Dokładnie.
Zróbmy to.
Obcy temu miejscu, ściga ziemię marzeń
Przyjeżdża do ziemi marzeń, obcy temu miejscu
- Gdzie idę, tam jestem -
"Kraj dorosłych"
- Prawo Naturalne -
Gdy poznałam podróżnika imieniem Kino,
ciągle mieszkałam na ojczystej ziemi.
Miałam wtedy jedenaście lat.
Wtedy, nazywano mnie jakoś...
Ale teraz nie pamiętam jak.
To było jakby imię kwiatu,
ale wymówione trochę inaczej,
brzmiało jak ordynarna obelga.
Tę część pamiętam doskonale.
Często mi tym dokuczano.
- Witam!
Mam na imię Kino.
Wiele podróżuje.
A ty jesteś...?
- Tak?
- Jak masz na imię?
Zachowałem się nieuprzejmie, tak?
Zastanawiam się, czy w tym kraju są jakieś gospody.
Najlepiej coś nie nazbyt drogiego, i z prysznicem.
- U mnie tak jest!
- To wspaniale.
Mogłabyś mi wskazać drogę?
- Aha!
Tędy!
- Jaki wielki budynek...
Co to jest?
- Szpital.
- To ma sens, skoro kraj posiada zaawansowaną medycynę.
- Tędy!
- Już prawie jesteśmy.
Spójrz, to ten budynek.
- Ojcze, mamy gościa!
- Proszę, proszę... Witamy podróżnika.
Jak długo planuje pan zostać?
- Do pojutrze. Mogę się tak zatrzymać?
- Pewnie, pewnie. Proszę tu podpisać.
- Do pojutrze?
- Tak. Bardzo dziękuję, za wskazanie mi tak uroczego zajazdu.
- Hej, dzień dobry.
- Dzień dobry...
- Cześć.
- Co robisz?
- Naprawiam Motorrada.
Gdy chciałem go kupić, powiedziano mi, że nie trzeba im starego złomu,
i po prostu mi go dali.
- Można go uleczyć?
- Naprawię go.
- Zdumiewające!
- Już niedługo, będzie pędził jak szalony.
- Motorrad może jeździć?
- W zasadzie, sam jeździć nie może.
Ktoś musi nim jeździć, i zawrzeć z nim porozumienie.
- Porozumienie?
- W tym wypadku, będzie to obietnica współpracy z nim.
Nie mogę się ruszać tak szybko, jak ten Motorrad, prawda?
- Kino jest chudziutki, nie?
- Motorrad może jeździć bardzo szybko,
ale ktoś musi na nim siedzieć i utrzymywać równowagę, inaczej się przewróci.
Ja, zapewniam równowagę; Motorrad, prędkość.
W ten sposób podróż staje się łatwiejsza i przyjemniejsza.
- I to jest porozumienie się w celu współpracy, tak?
- Właśnie.
Więc kiedy otworzy oczy,
będę musiał zapytać go, "Co ty na to?"
- Potrafisz rozmawiać z Motorradem?
- Oczywiście.
- Ale przedtem, muszę kupić kilka części.
Ciekawe, czy w tym kraju są takie sklepy.
- Znam jeden!
Pokażę ci go!
- Miło, że czekałaś.
- Mieli je, prawda? Części.
- Tak, teraz będę mógł go naprawić.
- To wspaniale.
- W tym kraju każdy się wydaje uśmiechać podczas pracy.
- To dlatego, że są dorośli.
Kino, a co ty robisz?
- Co masz na myśli?
- Jesteś dorosły, prawda?
- Cóż, bardziej niż ty.
- Dorośli muszą przy czymś pracować, prawda?
- Jeśli miałbym wybierać słowo, to powiedziałbym, że jestem podróżnikiem.
- Podróżnikiem?
Czy to ma swoje złe strony?
- Czasami.
Ale sądzę, że jednak sprawia dużo przyjemności.
- Skoro tak, to nie praca.
- Naprawdę?
- Praca jest żmudna, czyż nie?
Ale trzeba ją wykonywać, by żyć, prawda?
Jeśli tak, to podróżowanie nie jest pracą.
- Ale w tym kraju każdy się uśmiecha podczas pracy.
- Są dorośli.
- Czy to nie to samo dziecko, co wczoraj?
Wyszedł z rodzicami?
- Idą do szpitala.
Dziś ma urodziny.
Dwunaste.
- Co?
- Ja będę miała dwunaste urodziny pojutrze,
i również pójdę do szpitala na operację.
- Operację?
- W tym kraju, każdy powyżej jedenastu lat jest dorosłym.
Poniżej, jest dzieckiem.
Dorośli to ludzie, którzy pracują,
a praca jest czymś bardzo bolesnym.
- Słuchajcie!
W odróżnieniu do was, dorosłym nie wolno zachowywać się samolubnie.
Jak długo wykonujecie waszą pracę,
nie bacząc, czy jest dobra czy źla,
jesteście zobligowani wykonywać ją dobrze.
To sprawa niezwykłej wagi.
Ale... Nie martwcie się.
Gdy tylko skończycie dwanaście lat,
wasze głowy zostaną otwarte,
i tkwiące tam dziecko zostanie usunięte.
Po tej operacji,
w przeciągu nocy staniecie się dorosłymi.
I rzeczy, których nie lubicie robić i inne podobne,
będzie zdolni wykonywać dobrze, i z uśmiechem na ustach.
Tak jak ja.
- To dość drastyczna wymiana.
- Co?
Dlaczego?
Poprzez operację każde dziecko staje się prawdziwym dorosłym.
Nawet nieprzyjemne rzeczy, będą wykonywane z uśmiechem.
- Dla mnie, idea "prawdziwego dorosłego" jest czymś, czego nie rozumiem.
Czy robienie czegoś, czego się nie lubi...
czyni się "prawdziwym dorosłym"?
Robienie stale czegoś, co nie sprawia przyjemności...
uczyni życie radosnym?
- Wcześniej powiedziałeś, że jesteś bardziej dorosły niż ja.
Więc, Kino... Czy jesteś dorosły?
- Prawdopodobnie nie jestem dorosłym, w waszym znaczeniu.
- A więc... dzieckiem?
- Nie.
- "Dzieckiem" raczej też nie możesz mnie nazwać.
- Więc, Kino... Kim jesteś?
- Jestem... Kino.
Człowiekiem o imieniu Kino.
To wszystko, jak sądzę.
I podróżuję.
- Czy to coś, co lubisz?
- Absolutnie.
Kocham podróżować.
Przyjemnie jest się zaznajamiać z różnymi krajami tego świata.
Więc...
Co ty lubisz?
- Śpiewać!
- Ja również lubię śpiewać.
Często śpiewam, gdy podróżuję.
Twoje oczy
to zwierciadła, które świat odbijają
Nigdy o życzliwości nie zapominaj
Nawet, gdy serce twoje pełne jest gorzkich słów
Patrz na mocarne gwiazdy
Nie jestem zbyt dobry?
- Co? Och.. Nie.
Bardzo dobry.
- Jeśli lubisz śpiewać,
czemu nie zostaniesz śpiewaczką?
- Nie mogę zostać śpiewaczką.
Muszę podążyć w ślady rodziców i zostać właścicielką gospody.
Ale pojutrze skończę dwanaście lat,
więc bycie właścicielką będzie dobre.
- Wiem!
Musimy nadać mu imię.
Co będzie dobre?
- Czy twój stary przyjaciel ma imię?
- Tak.
Mówili mu Hermes.
To jest cudowne!
Nazwijmy go Hermes!
Dobrze?
- Tak sądzisz?
Dobrze, niech będzie.
Hermes, jeździjmy razem i podróżujmy.
- Kino...
- Hmm?
- Kino, dlaczego zostałeś podróżnikiem?
- Gdy ktoś widzi ptaki wysoko na niebie,
sprawia to, że tęskni do podróżowania.
Dawno temu, ktoś mnie tego nauczył.
- Coś, co lubię...
Tłumaczenie: Hubert Bartkowiak (h2501@alpha.net.pl) Kotekta,Timing & ASS: BK201
- Witamy, witamy Pana Kierownika.
Dziękujemy, że każdego ranka wypełnia pan swoje obowiązki.
- Mamo, tato.
Muszę was o coś zapytać.
- O co?
- O operację, w której zostaje się dorosłym...
Co się dzieje, jeśli ktoś jej nie dokona?
Jeśli pozostanę taką, jaką jestem, to nie będzie sposobu, by stać się dorosłym?
- Ty głupia!
Jak śmiesz mówić takie bluźnierstwa!
- No właśnie!
Ważni ludzie tego kraju wymyślili operację dla dobra społeczeństwa.
Przeproś natychmiast!
Nigdy więcej nie myśl o takich rzeczach!
- O co chodzi?
- Najmocniej przepraszam.
Nasza głupiutka córka wymyśliła sobie, że nie chce przejść jutrzejszej operacji dorośnięcia.
- Co?
Nie chce przejść wspaniałej operacji?
- Co za straszne dziecko.
- Jakaż porażka.
- Porażka.
- Porażka!
- Kto to był?
Kto ci wbił do głowy tak nieludzkie myśli?
- TY!
To na pewno ty mojej córce nakładłeś do głowy tych głupich idei.
Uczyniłeś z mojej córki porażkę.
- Właśnie!
- To straszne.
- Mimo, że jesteś podróżnikiem...
- Jak zniesiesz tę winę?
- Kino...
- Cóż, pozostawmy rzeczy takimi, jakie są.
Ty tam, podróżniku.
Każdy kraj ma swoje własne zwyczaje.
Rozumiesz?
- Tak...
- Ten kraj również ma takie zwyczaje.
Nie możesz nic na nie poradzić.
- Zgadzam się.
- Czy wyraziłem się jasno?
- Myślałem o wcześniejszym wyjeździe.
Jeśli zostanę choć trochę dłużej, mogę zostać zabity.
- Na szczęście dla ciebie, po przyjeździe podpisałeś dokument.
Aż do opuszczenia kraju, masz zagwarantowane bezpieczeństwo.
Ostatecznie, to miejsce to kraj ludzi dorosłych.
- Zostałem oszczędzony, bo każdy jest wspaniałym dorosłym.
- Już wyjeżdżasz?
- Jestem podróżnikiem.
Gdy jestem przejazdem w jakimś kraju, nie powinienem nierozważnie wtrącać się w jego sprawy.
Niestety, tu się rozstaniemy.
- Teraz, chodź tu.
- Jedynie oczyszczamy sprawy.
Ponieważ zlekceważyła swoich rodziców, to po prostu naturalne.
Dzieci należą do swoich rodziców.
Rodzice mają prawo karać za porażki.
- Jesteś porażką.
- Kino?
- O, mój...
On wszedł mi w drogę, i przyjął cios przeznaczony dla dziecka.
Co mamy zrobić, w takim wypadku?
- Wejście pod ostrze, to coś czego logiczny dorosły nie rozważałby.
Nazwiemy to nieszczęśliwym wypadkiem, i tak zostawimy.
- Co powinniśmy zrobić najpierw?
- Na razie, może wyjmiemy nóź, kochanie?
- Oto zrównoważony tok myślenia dorosłego.
- Doprawdy?
Faktycznie.
Zaczekajcie.
Zaraz to zakończę.
- Hej, ho! Hej, ho!
- Jeśli tu zostaniesz, zginiesz, prawda?
- Tak...
Ale to lepsze niż stać się taką, jak oni, a raczej, taką samą, jak oni.
- Hmm... Więc umieranie jest w porządku?
- Ja nie chcę...
- Więc wybierzmy trzecie wyjście.
- Czy jeździłaś już kiedyś na rowerze?
- Tak.
- Więc dasz sobie radę.
Po pierwsze, wskocz na siedzenie.
Potem, mocno chwyć kierownicę obiema rękami.
Potem, obróć prawą rączkę i pochyl się do przodu.
Jak to zrobisz, będzie dobrze.
- A co, potem?
- Uciekniesz!
- Patrz wprzód!
Wprzód! Wprzód!
Co za niespodzianka.
No, dalej, utrzymuj równowagę.
"Ja, zapewniam równowagę; Motorrad, prędkość."
- Porozumienie...
- Wyobraź sobie, że czoło opony, to twoje ciało.
Zamiast skręcać kierownicę, zakręcaj całym ciałem.
- Dobrze.
- Gdy się pochylasz, nie przyciągaj reszty ciała.
- Dobrze.
- Dobra jesteś. Właśnie tak.
- Dobrze.
- Jeśli udami obejmiesz zbiornik, będzie bardziej stabilnie.
- Dobrze.
- Zmieńmy bieg.
Rób dokładnie, co będę mówił.
- Dobrze.
- Co się dzieje?!
- Stój!
- To było podłe.
Kto mógł zrobić coś tak bezmyślnego?
- Kino.
- Hej.
- Jeśli wszystko u ciebie dobrze, chciałbym być już podniesiony.
- To był twój głos, prawda?
- A czy jest tu ktoś jeszcze?
- Przepraszam.
I... Dziękuję.
- Ja również, Kino.
Jeśli zostałbyś tam, co by się stało?
- Hej...
Przed chwilą...
Jak mnie nazwałeś?
- Kino.
Tak odpowiedziałeś, gdy zapytałem cię wcześniej o imię, nie?
- Ja...
Ja...
Ja jestem Kino!
- To dobre imię, nieprawdaż?
A co z moim?
- Eee... Hermes.
Jesteś Hermes.
To imię starego przyjaciela Kino.
- Hermes, tak?
Nie złe, jak sądzę.
Co teraz będziemy robić?
Co teraz zrobisz, Kino?
Masz zamiar znów paść z głodu.
- Wyjedziemy z tego lasu, dobrze?
- O tej porze roku... Kwitną po sezonie?
- To było podłe.
Kto mógł zrobić coś tak bezmyślnego?
Twoje oczy
to zwierciadła, które świat odbijają
Nigdy o życzliwości nie zapominaj
Nawet, gdy serce twoje pełne jest gorzkich słów
Patrz na mocarne gwiazdy
Mam na imię Kino.
Wiele podróżuję., do różnych miejsc.
A ty kim jesteś? -
Konwersja do formatu ASS: BK201 © 2008
Tam, we właśnie opadającym deszczu
Ktoś przemaka i trzęsie się z zimna.
Po tym, jak włóczył się po lasach
odwiedzał kraje i poznawał ludzi
Przygoda, która nigdy się nie kończy
Piękny świat
Skąd on się wziął i dokąd płynie?
Piękny świat
Przemierzam go wzdłuż i wszerz
Troje ludzi na torach
- Na torach -
- Gdybyś miał wykonywać tę samą pracę dzień, po dniu, Kino, jaka byłaby to praca?
- Hmm... Chciałbym taką, którą mógłbym się cieszyć, albo przynajmniej żeby była słuszna.
Taką, żeby była jak każdy mój dzień.
- Kino, ty pracujesz?
- Tak.
- Rano, wstaje skoro świt.
Ćwiczę szybkie wyciągnięcie.
- Aha...
- A potem, najważniejsza praca.
- Co takiego?
- Pacnięcie Hermesa, by go zbudzić.